به ديدهء اغماض بنگرند و از سر لطف لغزشهاى مترجم را ياد آورى كنند تا ان شاء اللَّه در چاپهاى بعدى اصلاح شود . و امّا شايسته ذكر است كه اين جانب تصميم به نگارش مقدمه نداشتم ليكن ، گرچه اين كتاب از امهات كتب حديث شيعه و از منابع و مآخذ عمدهء كتابهاى حديث متأخران از قبيل بحار الانوار است ، نه كتاب و نه مؤلف آن را همگان به خوبى نمىشناسند ؛ از اين رو مناسب ديدم كه با استفاده از منابع اصيل مطلبى مختصر در معرفى كتاب و مؤلف بزرگوار آن ذكر و موجبات آگاهى و اطلاع بيشتر خوانندگان را از اين اثر گرانقدر فراهم كنم . مؤلف كتاب گرچه در مقدمهء ناشر اشاراتى به شخصيت و مقام علمى و دينى مؤلف شده است ، امّا بزرگى مقام وى ايجاب مىكند كه در اين باره جزئيات بيشترى بيان شود . شيخ امير زاهد ، أبو الحسين ورّام از صالحان و بزرگان علماى شيعه در قرن ششم و اوايل قرن هفتم است كه از خاندانى فاضل و جليل القدر برخاسته و نه تنها با چند تن از بزرگان علماى شيعه در عهد نزديك به خود قرابت داشته بلكه نسب شريفش به مالك اشتر نخعى صحابى و يار معروف امير مؤمنان على عليه السلام مىرسيده است . نسب وى را چنين نوشته‌اند : أبو الحسين ورّام بن ابى فراس بن ورام بن حمدان بن عيسى بن ابى النجم بن ورّام بن حمدان بن خولدن بن ابراهيم بن مالك بن حارث اشتر نخعى . مولد وى ظاهرا شهر حلّه بوده و در همين شهر مىزيسته و به نشر علم و وعظ و تدريس و تأليف اشتغال داشته است . منتجب الدين در « فهرس » مىنويسد : « امير زاهد ابو الحسين ورّام بن ابى فراس از اولاد مالك بن حارث اشتر نخعى ، مصاحب امير مؤمنان ( ع ) ، عالمى فقيه و صالح است و من او را در حلّه ديدم . . . » چنان كه از مآخذ موجود بر مىآيد آن بزرگوار حديث و وعظ را نزد شيخ سديد الدين محمود حمصى ، صاحب « تعليق عراقى » و از علماى بزرگ زمان ،